''In de Verenigde Staten is er een poëzie subcultuur ontstaan rondom een groep jonge spoken-word artiesten. Hoewel het werk dat zij produceren zeer divers is, heeft het sterk de neiging om verwantschap met hedendaagse sociale realiteit en stedelijke cultuur te tonen. De dichters' werk richt zich niet op een massapubliek. Optredens vinden veelal plaats op kleinere podia. Ieder van hen heeft zijn eigen manier om met de kracht van het gesproken woord om te gaan. Spitting Ink portretteert enkele van deze kunstenaars. Interviews en live-optredens worden afgewisseld met beelden van de stad New York - niet de ordelijke, goed-te-doen wijken - maar hun eigen levendige en soms vervallen tegenposten, met de alom herkenbare met graffiti bedekte muren, metrotreinen en bars.''

bron: Daan Mol

Of het er al was? In zekere zin wel. Maar het werd hoog tijd om het beestje een naam te geven en het van de lijn los te laten breken: ''Journalistiek Design''. Om misverstanden te voorkomen; nee het gaat hier niet over schrijven over design. Dan heet het design journalistiek. Deze nieuwe richting bakent een groot deel af van het al bestaande vormgevingsvakgebied. Een hoop bestaande projecten zijn namelijk te classificeren als journalistiek design. Maar wat is het dan precies?

Om goed uit te kunnen leggen hoe deze nieuwe stroming zich ontwikkeld is het belangrijk eerst een ander probleem uit de weg te ruimen. Het verschil tussen styling en design. Vooral in de Engelse regionen van de wereld worden stylisten, interieurontwerpers en etaleurs nog wel eens voor designer versleten. Het verschil ligt in het conceptuele denken. Styling is voornamelijk esthetiek, draait om (persoonlijke) smaak en om, vanzelfsprekend, stijl. In design is esthetiek een wezenlijk onderdeel van het proces maar nooit een doel op zich. Design laat zich leiden door een concept. En dat is in vele vormen terug te vinden zoals uitvindingen, informatievormgeving en maatschappijkritiek. Aan elke vorm van design ligt dus een helder idee ten grondslag.

Power Dressing - Something like Yulia Tymoshenko.

''Geld is een fascinerend iets. Het is iets wat wij als samenleving gecreëerd hebben. Het is iets virtueels, maar er niet genoeg van in bezit hebben kan iemands einde betekenen. En nu raken we langzamerhand de controle kwijt over het systeem. Ik heb tekeningen verwerkt in elk van de bestaande eurobiljetten om de zwakke plekken te tonen in onze kapitalistische maatschappij. Op deze manier wordt de boodschap gedragen door hetzelfde systeem welk het bekritiseerd."

- Michael Kluver

oorspronkelijk geplaatst op michaelkluver.com

Reasons To Rethink door Michael Kluver

Het blijft verwonderlijk hoe nauwkeurig cartoonisten de maatschappij kunnen weergeven, van politiek tot religie, en iedereen die erom vraagt. Mr. Fish is waarschijnlijk een van de meest spitsvondige.

Met een formaat niet zo XL als zijn voorgangers duikt Rem Koolhaas dit keer in de Japanse Avant-Garde beweging van de Metabolisten. Met een combinatie van interviews en historische documentatie voorziet hij van agentschap en structuur in één. Het historische materiaal wordt uitgelegd, uitgebreid en aangevuld met interviews, bijgestaan door enorme hoeveelheden aan doordacht beeldmateriaal gesitueerd tussen Irma Boom's levendige kleurgebruik. Overzichten en inzichten van de individuele carrières worden besproken, alsmede de overlappende verhalen van de hoofrolspelers van het Metabolisme.

De belangrijkste persoon, Kenzo Tange, de initiatiefnemer en vader van het Metabolisme is door zijn overlijden in 2005 de enige afwezige, wat een door Koolhaas zo geliefde void achterlaat. Hier speelt het boek zich af en wordt er verder op in gegaan. In de cruciale vormingsjaren na de verwoesting van Japan in de Tweede Wereldoorlog speelden de Metabolisten een leidende rol in de (letterlijke) wederopstanding van Japan, door het vormgeven van het herstel en definieren van ee nieuw (levens) doel. De herpositionering en de wederopbouw van Japan werden een succesvolle onderneming en creërde zelfs het rijkste land ter wereld - na de VS - met als hoogtepunt Expo '70, ook wel te zien als de 'grande finale' van de Metabolisten. Met deze tentoonstelling werd het begin gemarkeerd van internationaal aanzien en bloeiende individuele carrières. Terwijl hun stagnerende vaderland te kampen had met economische en olie crises, gingen zij overzees om hun ideeën van het Metabolisme te verspreiden.

Naast de overzichten van en inzichten in de individuele carrières en het overkoepelend verhaal, wordt een polyfonie aan interessante visies op de hervorming van de Japanse samenleving geboden, evenals een kijk op iconische en definiërende werken van de Metabolisten (Tokyo Bay, Capsule Housing) en hun onberispelijke omgang met de media. 

Het thema van continue ontwikkeling, menselijke vitaliteit en de architecturale professie zelf, worden behandeld in samenwerking met Koolhaas’ - en Obrist's - interesses voor modernisme, de tabula rasa, congestie en progressie, dit keer in de stad Tokyo.

Vincent van Velsen is co-schrijver en -researcher bij Volume Magazine/Archis

''Fotograaf Ari Versluis en profiler Ellie Uyttenbroek werken al sinds 1994 samen. Geïnspireerd door een gedeelde interesse in de markante dresscodes van verschillende sociale groepen hebben ze de afgelopen 17 jaar tal van identiteiten systematisch gedocumenteerd. De heteregone, multiculturele Rotterdamse straatbeeld blijft een belangrijke bron van inspiratie voor Versluis en Uyttenbroek, maar sinds 1998 hebben ze ook vele steden in het buitenland in beeld gebracht. Hun reeks is genaamd Exactitudes; een samentrekking van de woorden exact en houding. Door hun onderwerpen in een identieke kader vast te leggen met vergelijkbare poses en een strik nageleefde dresscode, zorgen Versluis en Uyttenbroek voor een haast wetenschappelijke, antropologische registratie van men's pogingen zich van anderen te onderscheiden door het aannemen van een groepsidentiteit. De schijnbare tegenstelling tussen individualiteit en uniformiteit wordt echter tot in het extreme doorgevoerd in hun objectief ogende fotografische gezichtspunt en stilistische analyse, waarbij het artistieke aspect duidelijk het loutere documentaire element domineert.''

-Wim van SInderen (Curator Fotomuseum Den Haag)

39. Workers, Rio de Janeiro, Brazilië, 2000

Ease it out.

De stad Los Angeles is vatbaar voor discussie over schoonheid. Dat neemt niet weg dat de stad een levendige kunstscène heeft gehad, van modernistische architectuur en design tot het baanbrekende werk van kunstenaarscollectieven. Door middel van Pacific Standard Time: Art in L.A. 1945-1980, een half jaar durende evenement (tot mei 2012) dat de opkomst van de L.A. kunstscène en haar invloed op populaire cultuur tracht te verkennen d.m.v. regio wijde culturele evenementen, wordt die scène belicht. Onderdeel van het initiatief is een videoreeks dat kunstenaars van het PST-tijdperk en culturele iconen van de huidige generatie verbindt. Ice Cube, vooral bekend van zijn controversiële dagen met de politiek bewuste N.W.A. hiphopformatie en een niet onverdienstelijke acteercarrière (Three Kings, Boyz n the Hood), beschrijft zijn L.A. en spreekt zijn waardering uit voor werken van design grootheden Charles en Bernice ''Ray'' Eames in een onconventionele LA jargon ('they was doing mash-ups before mash-ups even existed''). De keuze voor Ice Cube als recensent van de Eames lijkt misschien verrassend, maar  is desalniettemin goed geplaatst aangezien hij architectonische uitwerkingen heeft gestudeerd alvorens een start te maken met zijn muzikale solo carrière. In tijden waarin men probeert te terug te grijpen naar alles ''retro'' omwille welk reden dan ook, is het alleen te hopen dat we inspiratie kunnen putten uit het verleden en een stap voorwaarts in de goede richting kunnen maken.

bronnen: Eliza Williams voor CR, PST

December heeft geschenken voortgebracht aangenaam voor de oortjes:

The Roots - undun

Amy Winehouse - Lioness: Hidden Treasures

The Black Keys - El Camino

bronnen: Radio 6, 3Voor12, Spotify

In het tijdperk van massaconsumptie heeft men de neiging om te leunen naar items en plekken die een authentiek en oprecht gevoel geven. Nano Media bouwt voort op dit sentiment en besloot om een achtdelige serie korte films, gericht op jonge ambachtslieden, samen te stellen. De eerste in de serie is een prachtige portret  van de Nederlandse barbier Schorem uit Rotterdam.

bron: Freddie Le Mercure

Het is niet gemakkelijk om .... te zijn

La Meglio Gioventù [Eindhoven, Nederland]

De jaarlijks terugkerende Dutch Design Week is terug om haar 10^e jaar van bestaan te vieren. Van 22 t/m 30 oktober is de stad Eindhoven het podium voor een breed scala van al door het Hollanders ontworpen. Nederland staat bekend als een land dat redelijk wat design grootheden heeft voortgebracht, die ook internationaal steeds vaker erkenning krijgen. Men kan verwachten dat er op den duur meerdere zullen volgen, welk onder de aandacht staan in de Graduation Show naast de vele andere evenementen die de DDW rijk is.

Faces of Dutch Design door Lisa Klappe en Marcel Sloots.

De afgelopen weken hebben enkele nieuwe muzikale releases voortgebracht welk wij jullie aandacht waard vinden:

Mayer Hawthorne - How Do You Do

Pete Philly - One

Fool's Gold - Leave No Trace

Christophe Lemaire And Now-Again Present: Where Are You From?

Bronnen: Radio 6, 3Voor12, Stones Throw Records